باران که شروع کرد به باریدن عشق
مردم همه رفتند به زیر چتر نادانی ها
همه از شوق ،به چشم ،اشک داشتند
شبنمی از رنگ الودگی فکر به صورت هاشان
من دویدم زیر باران
و سلامی  گذرا کرده به انها و از آنجا رد شدم
همچنانی که عقب را می دیدم
همه فورا به من می گفتند:
که خداحافظ ای سنگدل بی شوق شهر
اما هیچ یک نمی دانستند
که من
اشک هایم  زیر باران دیده نمی شود